Publication: ปักษีปกรณัม : การศึกษาเปรียบเทียบฉบับสันสกฤต ล้านนา และไทย
Submitted Date
Received Date
Accepted Date
Issued Date
2003
Copyright Date
Announcement No.
Application No.
Patent No.
Valid Date
Resource Type
Edition
Resource Version
Language
th
File Type
No. of Pages/File Size
ISBN
ISSN
eISSN
DOI
Scopus ID
WOS ID
Pubmed ID
arXiv ID
item.page.harrt.identifier.callno
Other identifier(s)
Journal Title
Volume
Issue
Edition
Start Page
End Page
Access Rights
Access Status
Rights
Rights Holder(s)
Physical Location
Bibliographic Citation
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Title
ปักษีปกรณัม : การศึกษาเปรียบเทียบฉบับสันสกฤต ล้านนา และไทย
Alternative Title(s)
Paksipakaranum : a comparative study of Sanskrit, Lanna and Thi texts
Author(s)
Author’s Affiliation
Author's E-mail
Editor(s)
Editor’s Affiliation
Corresponding person(s)
Creator(s)
Compiler
Advisor(s)
Illustrator(s)
Applicant(s)
Inventor(s)
Issuer
Assignee
Other Contributor(s)
Series
Has Part
Abstract
ปัญจตันตระเป็นนิทานอุทาหรณ์อินเดียที่แพร่หลายทั่วโลก มีต้นฉบับหลายกระแส ที่สำคัญกระแสหนึ่งคือ กระแสอินเดียใต้ซึ่งเป็นที่มาของหิโตปเทศ และตันโตรปาขยานะ ตันโตรปาขยานะแพร่หลายมากทั้งในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต้นฉบับเดิมมีนิทาน 4 ชุดคือ นันทกปกรณัม ปักษีปกรณัม มัณฑูกปกรณัม และปีศาจปกรณัม เรื่องปักษีปกรณัมปรากฏเพียง 4 สำนวนคือฉบับสันสกฤต ล้านนา ลาว และไทย แต่ละฉบับมีเนื้อหาคล้ายกันแสดงว่ามีความสัมพันธ์กัน การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเปรียบเทียบปักษีปกรณัมฉบับต่าง ๆ โดยใช้ข้อมูลปักษีปกรณัมฉบับสันสกฤตของตริวันดรัม เปรียบเทียบกับฉบับใบลานล้านนาของวัดสูงเม่น จังหวัดแพร่ และต้นฉบับสมุดไทยของหอสมุดแห่งชาติ ทั้งนี้ไม่รวมฉบับลาวเพราะเท่าที่พบต้นฉบับจากกระทรวงศึกษาธิการเป็นฉบับที่มีเนื้อเรื่องตรงกับฉบับล้านนาทุกประการ จุดมุ่งหมายของการศึกษาครั้งนี้เพื่อให้เข้าใจวัตถุประสงค์ รูปแบบ วิธีเล่าเรื่อง และคำสอน ตลอดจนความสัมพันธ์ และพัฒนาการของแต่ละฉบับ ผลจากการศึกษาได้ข้อสรุปว่าปักษีปกรณัมทั้ง 3 ฉบับมีรูปแบบและเนื้อหานิทานตรงกันคือเป็นเรื่องของนำที่มาชุมนุมกันเพื่อเลือกนายและต่างก็ผลัดกันเล่านิทานซ้อนเป็นอุทาหรณ์ จำนวนนิทานซ้อนในแต่ละฉบับต่างกัน ฉบับสันสกฤตมีนิทาน 19 เรื่อง ฉบับล้านนามีนิทาน 16 เรื่องและฉบับไทยมีนิทาน 18 เรื่อง ฉบับไทยมีนิทานตรงกับฉบับอื่นเพียง 3 เรื่อง นิทานที่ต่างจากฉบับอื่น ๆ ส่วนใหญ่ตรงกับชาดก คำสอนในฉบับสันสกฤตและล้านนาตรงกันคือเป็นคติสอนใจสำหรับผู้นำแต่ฉบับไทยเป็นคำสอนเรื่องทั่ว ๆ ไป ส่วนวิธีการนำเสนอนั้น ฉบับสันสกฤตมีการสร้างบุคลิกลักษณะของตัวละครได้อย่างชัดเจน และมีบทพรรณนาที่มุ่งแสดงภูมิรู้และฝีมือทางวรรณศิลป์มากกว่าฉบับล้านนาและไทย
Pancatantra, a collection of Indian fables, is a worldwide renowned work. Among the various versions, the Southern Pancatantra occupies a special place as being the source of the Hitopadesa and Tantropakhyana. The Tantropakhyana has been copied repeatedly, so the tales contained in the present popular versions differ much from the original. By examination of the various versions available, namely Sanskrit, Tamil, Javanese, Lanna, Lao and Thai, it is safe conclude that the Tantropakhyana originally consisted of four prakaranams namely Nandakaprakaranam, Paksiprakaranam, Mandukaprakaranam and Pisacaprakaranam. The Paksiprakaranam is found only in the Sanskrit, Lanna, Lao and Thai versions. The only available Lao version from Vientiance follows closely the Lanna versions so it is not included in this study. The stories in each of these versions are centered around the discussion of birds in a meetion. The general makeup of the stories, especially the plots and themes and the didactic stanzas from each stories found in various versions are compared and evaluated in order to find out the interrelation between the versions. The Sanskrit text is based on the manuscripts of the Trivandrum edition. The Lanna is based on the palm-leaf manuscripts from Wat Sungmen in Phrae Province. The Thai text is based on the manuscripts in the Thai National Library. The study reveals that three versions above were related. The Trivandrum Sanskrit version probably stands closest to the Sanskrit Ur-text. The Lanna version follows closely the Sanskrit version. The Thai version appears to be an elaborated adaptation of the Lanna text. The form and content of narrative in the three versions are more or less the same, that is the story of the birds electing their chief by taking turn to narrate emboxed tales. The number of emboxed tales varies ; 19 in Sanskrit, 16 in Lanna and 18 in Thai. Of all the Thai tales, only 3 correspond to those in Sanskrit and Lanna. The rest are drawn from Jataka tales. The didactic parts in Sanskrit as well as in Lanna text emphasize on polity. The Thai, on the other hand, presents somewhat general teachings. As for the style of writing, the Sanskrit text is embellished with characterization and descriptive passages showing eruditeness and literariness.
Pancatantra, a collection of Indian fables, is a worldwide renowned work. Among the various versions, the Southern Pancatantra occupies a special place as being the source of the Hitopadesa and Tantropakhyana. The Tantropakhyana has been copied repeatedly, so the tales contained in the present popular versions differ much from the original. By examination of the various versions available, namely Sanskrit, Tamil, Javanese, Lanna, Lao and Thai, it is safe conclude that the Tantropakhyana originally consisted of four prakaranams namely Nandakaprakaranam, Paksiprakaranam, Mandukaprakaranam and Pisacaprakaranam. The Paksiprakaranam is found only in the Sanskrit, Lanna, Lao and Thai versions. The only available Lao version from Vientiance follows closely the Lanna versions so it is not included in this study. The stories in each of these versions are centered around the discussion of birds in a meetion. The general makeup of the stories, especially the plots and themes and the didactic stanzas from each stories found in various versions are compared and evaluated in order to find out the interrelation between the versions. The Sanskrit text is based on the manuscripts of the Trivandrum edition. The Lanna is based on the palm-leaf manuscripts from Wat Sungmen in Phrae Province. The Thai text is based on the manuscripts in the Thai National Library. The study reveals that three versions above were related. The Trivandrum Sanskrit version probably stands closest to the Sanskrit Ur-text. The Lanna version follows closely the Sanskrit version. The Thai version appears to be an elaborated adaptation of the Lanna text. The form and content of narrative in the three versions are more or less the same, that is the story of the birds electing their chief by taking turn to narrate emboxed tales. The number of emboxed tales varies ; 19 in Sanskrit, 16 in Lanna and 18 in Thai. Of all the Thai tales, only 3 correspond to those in Sanskrit and Lanna. The rest are drawn from Jataka tales. The didactic parts in Sanskrit as well as in Lanna text emphasize on polity. The Thai, on the other hand, presents somewhat general teachings. As for the style of writing, the Sanskrit text is embellished with characterization and descriptive passages showing eruditeness and literariness.
Table of contents
Description
Sponsorship
Degree Name
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Department
ศูนย์สันสกฤตศึกษา
Degree Discipline
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยศิลปากร